MIND, LICHAAM, LEVEN
Een verhaal over overleven, dragen… en weer ruimte maken.
Een verhaal over overleven, dragen… en weer ruimte maken.
Ben je nieuw hier? Kijk zeker ook naar mijn UIT-knop bundel
want echte groei begint zelden met harder je best doen, maar met beter luisteren.
want echte groei begint zelden met harder je best doen, maar met beter luisteren.
Hoeveel somatische oefeningen moet ik doen?
Laatst kreeg ik een vraag. En misschien herken jij ‘m wel.
“Nathalie… mijn zenuwstelsel is zó ontregeld.
Hoeveel oefeningen moet ik eigenlijk doen per dag?”
Hoeveel oefeningen moet ik eigenlijk doen per dag?”
Drie keer?
Vaker?
Meer?
Vaker?
Meer?
En toen ik doorvroeg…
kwam het echte verhaal.
kwam het echte verhaal.
Een leven dat gewoon… vol is
Ze zei:
k heb een druk gezin.
Mijn werk.
Mantelzorg voor mijn schoonmoeder.
Er ligt gewoon… veel op mijn bord.
Mijn werk.
Mantelzorg voor mijn schoonmoeder.
Er ligt gewoon… veel op mijn bord.
En terwijl ze dat zei, dacht ik: ja.
Dit is het leven.
Niet het perfecte plaatje.
Maar het echte.
In jouw situatie wellicht:
Maar het echte.
In jouw situatie wellicht:
Met gebroken nachten.
Met kinderen die je nodig hebben.
Energie van pubers in huis, en dat alles wat eerdere werkte in de opvoeding mag je opnieuw 'uitvinden'
Met ouders die ouder worden.
Mantelzorgen.
Of wellicht een huis leeghalen, alle spullen uitzoeken.
Met een partner die misschien niet lekker gaat.
Met een lichaam dat niet altijd meewerkt.
Met kinderen die je nodig hebben.
Energie van pubers in huis, en dat alles wat eerdere werkte in de opvoeding mag je opnieuw 'uitvinden'
Met ouders die ouder worden.
Mantelzorgen.
Of wellicht een huis leeghalen, alle spullen uitzoeken.
Met een partner die misschien niet lekker gaat.
Met een lichaam dat niet altijd meewerkt.
Met alles wat gewoon… doorgaat.
Je kunt niet alles oplossen
En dit is wat we vaak vergeten:
Je kunt niet alles veranderen
Niet je werk.
Niet je gezin.
Niet wat er op je pad komt.
Niet je gezin.
Niet wat er op je pad komt.
Dat is je draaglast.
Alles wat er al ligt.
Alles wat moet.
Alles wat energie vraagt.
Alles wat moet.
Alles wat energie vraagt.
En ja, soms is dat gewoon veel.
Soms zelfs te veel
Soms zelfs te veel
Mijn eigen dagen (en hoe het er écht uitziet)
Want laat me eerlijk zijn…
Ik heb die dagen ook.
Dagen waarop we om 05:15 in de auto zitten.
Omdat we naar het ziekenhuis moeten. Naar Graz of Klagenfurt.
2 uur rijden. En daar ook weer.... wachten.
Spanning.
Omdat we naar het ziekenhuis moeten. Naar Graz of Klagenfurt.
2 uur rijden. En daar ook weer.... wachten.
Spanning.
Niet weten wat er uit een afspraak komt.
En ondertussen:
De kinderen (Brian 2016 en kady 2018).
Nandita, mijn werk-kindje waar ik dol op ben, maar graag consistent aan werk.
Mensen hier in het dorp die op me rekenen.
Familie die op de hoogte gehouden wil worden.
De kamers die er verhuren.
Boodschappen, koken, wassen etc.
Alles wat doorgaat.
De kinderen (Brian 2016 en kady 2018).
Nandita, mijn werk-kindje waar ik dol op ben, maar graag consistent aan werk.
Mensen hier in het dorp die op me rekenen.
Familie die op de hoogte gehouden wil worden.
De kamers die er verhuren.
Boodschappen, koken, wassen etc.
Alles wat doorgaat.
Het leven stopt niet omdat jij moe bent.
Dus… hoeveel somatic oefeningen moet je doen?
En dan kom je dus op die vraag: Hoeveel oefeningen moet ik doen?
Maar dat is eigenlijk niet de juiste vraag.
Want het gaat niet om méér doen.
Niet om nóg iets toevoegen.
Niet om nóg iets toevoegen.
Het gaat om dit: Hoe vergroot je je draagkracht?
Want dát is waar de shift zit
Je draaglast… die kun je niet altijd veranderen.
Maar je draagkracht wel.
En dat zit niet in grote dingen.
Niet in discipline.
Niet in perfectie.
Niet in discipline.
Niet in perfectie.
Maar in kleine momenten.
Zoals ik in het ziekenhuis.
Zittend op een stoel.
Armen omhoog.
Ademhaling.
Butterfly tappen.
Voeten voelen en aarden.
Zittend op een stoel.
Armen omhoog.
Ademhaling.
Butterfly tappen.
Voeten voelen en aarden.
Niet perfect.
Niet volgens een schema.
Gewoon… omdat mijn lichaam het nodig had.
Niet volgens een schema.
Gewoon… omdat mijn lichaam het nodig had.
En misschien herken jij dit ook
Dat je wacht tot het “rustiger” wordt.
Dat je denkt: straks ga ik beter voor mezelf zorgen.
Dat je denkt: straks ga ik beter voor mezelf zorgen.
Maar dat straks… komt vaak niet vanzelf.
Dus je blijft doorgaan. Je blijft dragen.
En jij… komt steeds achteraan.
En jij… komt steeds achteraan.
En dan is dit niet het antwoord
Mensen hopen dat ik zeg:
Doe oefening X 3 minuten en oefening Y 1 minuutje
Op zware dagen kies je oefening Z nog met 2 minuten.
Doe dat 3 dagen achter elkaar en alles is weer goed.
Maar zó werkt het niet...
Zeker niets als je systeem zwaar overbelast is voor langere tijd...
Op zware dagen kies je oefening Z nog met 2 minuten.
Doe dat 3 dagen achter elkaar en alles is weer goed.
Maar zó werkt het niet...
Zeker niets als je systeem zwaar overbelast is voor langere tijd...
De echte vraag
Dus misschien is de vraag niet: hoeveel moet ik doen?
Maar: wanneer voel ik dat ik iets nodig heb, en durf ik dan te luisteren?
En JA! Dit begint wel bij oefeningen doen
Want oefening baart kunst
Je oefent, hiermee gaat je lichaam, je systeem leren hoe het reguleert, hoe het verzacht.
Gewoon veilig, thuis, op de bank, op een matje, op je bed.
En wanneer je het later 'in het echte leven dan nodig hebt' kan je de oefening toepassen.
En JA! Dit begint wel bij oefeningen doen
Want oefening baart kunst
Je oefent, hiermee gaat je lichaam, je systeem leren hoe het reguleert, hoe het verzacht.
Gewoon veilig, thuis, op de bank, op een matje, op je bed.
En wanneer je het later 'in het echte leven dan nodig hebt' kan je de oefening toepassen.
Mini reflectie
Vandaag geen lijstje.
Geen moeten.
Geen moeten.
Alleen dit: Wanneer voelde jij vandaag: het is te veel?
En wat deed je toen?
Ging je door?
Of luisterde je?
Of luisterde je?
En als je eerlijk bent… wat had je lichaam op dat moment nodig?
Heb jij een vraag?
Dan maak ik er een blog over! Stuur me een DM of mail me op nathalie@nandita.nl
0 Comments